Geboren en getogen in een ondernemersgezin groeide ik samen met mijn zus Christel op tussen hard werken, aanpakken en betrokkenheid. Van mijn vader kreeg ik een praktische blik mee, van mijn moeder warmte en gastvrijheid.
Het leven zelf heeft mij misschien wel het meest gevormd.
Ruim twintig jaar geleden kwam ik op een punt waarop ik mezelf steeds meer vragen begon te stellen. Vragen over relaties, keuzes, geluk, verbinding en waarom mensen doen wat ze doen. Niet vanuit een behoefte om antwoorden te hebben, maar vanuit een oprechte nieuwsgierigheid om te begrijpen.
Wat volgde was een periode van lezen, leren, reflecteren en ontdekken. Een zoektocht die begon bij mezelf en die tot op de dag van vandaag niet is gestopt.
Misschien is dat wel wat mij het meest kenmerkt.
Ik ben nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar mensen, naar wat hen raakt, wat hen drijft en wat er onder de oppervlakte speelt. Niet om ergens een oordeel over te hebben, maar omdat ik geloof dat begrip vaak de eerste stap is naar verbinding.
Ik geniet van mensen die echt zijn.
Van gesprekken waarin iets wezenlijks wordt gedeeld.
Van liefde, van vrijheid, van avontuur en van de kleine dingen die het leven mooi maken.
Van een ochtend waarop het water nog spiegelglad is.
Van de rust van de natuur.
Van niets hoeven en alles mogen.
Van het gevoel dat je precies bent waar je op dat moment hoort te zijn.
Samen met mijn partner Arie en ons hondje Lilly woon ik in Lathum, een plek waar water, natuur en ruimte samenkomen. Een omgeving waarin ik iedere dag opnieuw ervaar hoe belangrijk rust en eenvoud kunnen zijn. Op het water ervaar ik wat vrijheid voor mij betekent: ruimte, eenvoud, natuur en de tijd om echt aanwezig te zijn. Zeilen helpt mij vertragen, loslaten en genieten van het moment. Het brengt me steeds weer terug naar wat voor mij werkelijk belangrijk is.
Ik ben moeder van Lisa, een jonge vrouw op wie ik ongelooflijk trots ben. Haar zien opgroeien tot wie ze vandaag is, behoort zonder twijfel tot de mooiste dingen in mijn leven.
Ook mijn paarden spelen daarin een bijzondere rol. Ik bewonder hun eerlijkheid. Hun vermogen om zonder maskers te leven. Ze zijn duidelijk, oprecht en blijven dicht bij zichzelf. Eigenschappen die mij inspireren en waar ik veel van leer.
Hoe ouder ik word, hoe minder ik geloof in perfectie. Wel geloof ik in groei. In steeds iets bewuster worden van jezelf, van de keuzes die je maakt en van de invloed die je hebt op anderen. Het leven heeft mij geleerd dat we allemaal onze eigen verhalen, patronen en geraaktheden meebrengen. Dat ontwikkeling niet gaat over iemand anders worden, maar over steeds meer jezelf durven zijn. Over verantwoordelijkheid nemen voor je eigen aandeel, oude pijnstukken opruimen en open blijven staan voor wat het leven je wil leren.
Misschien is dat ook waarom mijn nieuwsgierigheid nooit is verdwenen. Ik blijf leren, ontdekken en groeien. Niet omdat het moet, maar omdat ik geloof dat het leven juist daarin zo mooi kan zijn.
Ik geloof dat begrip vaak meer brengt dan oordeel.
Dat mensen vaak meer in huis hebben dan ze zelf denken.
Dat liefde niet altijd zit in gemak, maar juist groeit wanneer we bereid zijn om echt te luisteren, te leren en elkaar te blijven ontmoeten.
Dat de kwaliteit van ons leven voor een groot deel wordt bepaald door de relatie die we hebben met onszelf en met de mensen om ons heen.
En dat de mooiste ontwikkeling ontstaat wanneer we de moed hebben om eerlijk naar onszelf te kijken, zonder onszelf daarvoor af te wijzen.
Misschien is dat ook wat mij al die jaren heeft gedreven.
Niet de behoefte om antwoorden te geven.
Maar de nieuwsgierigheid om te begrijpen.
En het verlangen om mensen te helpen terug te keren naar wat écht belangrijk is.
Ik werk samen met Ictus